IGNACY ŁUKASIEWICZ

Ignacy Łukasiewicz

Ignacy Łukasiewicz - aptekarz, chemik, wynalazca lampy naftowej (1853 r.), pionier w dziedzinie przetwórstwa naftowego oraz produkcji smarów, olejów do maszyn, asfaltów i parafin.

Urodził się 8 marca 1822 r. w Zadusznikach koło Mielca. Ukończył gimnazjum w Rzeszowie i podjął pracę jako pomocnik aptekarski. W roku 1850 rozpoczął studia farmaceutyczne na Uniwersytecie Jagiellońskim, które w ostateczności ukończył w Wiedniu. Jako magister farmacji pracował w aptece Piotra Mikolascha we Lwowie. Tam też po przeprowadzeniu wielu eksperymentów naukowych z ropą naftową udało mu się uzyskać naftę nadającą się do oświetlenia. Dużym sukcesem Łukasiewicza było oświetlenie lwowskiego szpitala. W 1853 Łukasiewicz przeniósł się do Gorlic, w związku z odkryciem bogatych pokładów ropy naftowej. Pracował tu nad ulepszeniem destylacji nafty, co pozwoliło na skonstruowanie pierwszej ulicznej latarni naftowej. W tym samym czasie za sprawą Tytusa Trzecieskiego, Łukasiewicz zainteresował się nowo odkrytymi złożami ropy naftowej na terenie lasów bobrzeckich nieopodal Krosna. Współpraca ta zaowocowała powstaniem pierwszych destylarni i rafinerii ropy oraz pierwszej na świecie kopalni ropy naftowej w Bóbrce koło Krosna. W 1869 r. dzięki zgromadzonemu kapitałowi Łukasiewicz zakupił niewielki dworek we wsi Chorkówka i tam zamieszkał. Po pożarze dworu na kilka lat przeniósł się do dworu w Polance korzystając z zaproszenia Tytusa Trzecieskiego. Poza działalnością biznesową był też oddanym społecznikiem i filantropem. Promował budowę szkół i szpitali, dróg i mostów, osobiście finansował wiele inicjatyw. Walczył z biedą i alkoholizmem, tworzył kasy zapomogowe i fundusze emerytalne. Przyjęło się nawet powiedzenie, że „wszystkie drogi w Zachodniej Małopolsce brukowane były guldenami Łukasiewicza”, a pracownicy nazywali go „ojcem Ignacym”. Zmarł na zapalenie płuc 7 stycznia 1882 r.